مسجد جامع تبريز
از دانشنامهٔ آزاد طبيعت ايران
تاريخ برپايي نخستين مسجد جامع را به قرنهاي آغازين هجري نسبت دادهاند در كتاب مرزبان نامه به جامع تبريز اشاراتيشده كه مويد آباداني و شكوه آن در سنوات 607 - 622 در عصر اتابك ازبك بن محمد بن ايلديگز بوده است. حاج طالبخان پسر حاج اسحق خان تبريزي در سال 1087 هـ ق در وقفنامة مدرسه طالبيه به اين مسجد با عنوان «مسجد جامع كبير» اشاره كرده است. زلزله سال 1193 هـ ق تبريز چند طاق آن را فروريخت كه بعدها مرمت گرديد. طول مسجد حدود 62 متر است كه در قسمت وسط آن طاق بلند و بزرگي با پايههاي بسيار مستحكم و قطور وجود دارد.سنگ نبشتههاي مسجد شامل فرمان شاه طهماسب متعلق به سال (9721 هـ ق) شرح تعميرات دوره قاجاريه و موقوفاتمدرسه متعلق به سال (1106 هـ ق) ميباشند. مسجد جامع را امروزه مردم جمعه مسجد ميخوانند كه قسمتي از محوطة مسجد به كتابخانه و حجرات طلاب علوم دينياختصاص داده شده و در حال حاضر يكي از مراكز تحصيل علوم ديني و جزو افتخارات مذهبي شهر تبريز محسوب ميشود.
